200000000 μορφές.




Να σε πιάνει από το χέρι και να σε τραβάει, 

τα φώτα να τρεμοπαίζουν και η μουσική να ηχεί.
Να νιώθεις τα χέρια να σφίγγουν, σαν να σε παγιδεύουν,
γιατί δεν θέλει να σ'αφήσει να φύγεις ποτέ ξανά.

 

Να σε δένει με το κορμί του και να μην σε λύνει,
να σε παγιδεύει με τα μάτια του και εκεί να θες να μείνεις.


Να σε φιλάει με τόσο πάθος και τόση τρέλα που να νιώθεις μικρός, μικρός για αυτόν τον κόσμο που σου ετοιμάζει να δεις. 

Να σου αγγίζει το πρόσωπο και να νιώθεις πως τρέμει γιατί δεν μπορεί να σου αντισταθεί.
Και να χορεύει μαζί σου στα βρώμικα και σκοτεινά κλαμπ της πόλης

και να σε κάνει να νιώθεις πως σε παλάτια είσαι- μαγικά.
 

Να σε δένει με το κορμί του και να μην σε λύνει, 
να σε παγιδεύει με τα μάτια του και εκεί να θες να μείνεις.
 

Να χάνεται για λίγο και να χάνεις την γη, 
να επιστρέφει και να νιώθεις πως είσαι ασφαλής. 
Τα μάτια του να σε κλειδώνουν σε κύκλους ατελής, 
και να μην ψάχνεις έξοδο γιατί θες να είσαι εκεί.

Να σε δένει με τα λόγια και να σε λύνει με τις πράξεις, 

να σε κλειδώνει μέσα του και να αφήνει όποτε λείπει η στιγμή. 

Και να προσπαθείς να εξηγήσεις την έκσταση της νύχτας μέσα σου, πόλεμο να δημιουργείς και να μην ξέρεις που θα βγει η παράνοια αυτή. 

Να σκέφτεσαι πως μόνο αυτό θες, 
τον έρωτα τον απλό, τον λιτό, τον γοητευτικό. 
Που η τρέλα να είναι ζωντανή σαν να είναι έρωτας εξωσυζυγικός. 
Να είσαι ο πόθος και η τρέλα, να είσαι το ένα. 

Να σε κλειδώνει και να σε πετάει, να ξέρεις πως μόνο αυτός θα σε κρατάει, και να σε λύνει και να σε δένει αλλά να είναι ο μόνος που θα το ξέρει. Να σε έχει αυτός και κανένας άλλος.

Comments

Popular posts from this blog

Touch Me (But I Don't Feel Alright)

Telephone Wires

Saints